برگ سبزی است ...
ساعت ٢:٢٠ ‎ق.ظ روز ۱۳۸۳/٧/٢٠   کلمات کلیدی:

 

رفتی   ز  پیش  دیده   و   بر  دل  نشسته ای

خستی   تو  جان  خسته ام  و دل  نبسته ای

 

دلتنگم    و  غریبم   و  بیمار  و   بی شکیب

ای  دل  مگر  به  نور رخش  دیده  بسته ای

 

در  خاطرت     نبود      مگر   بی نوایی ام

تن را  به غمزه بستی و دل را شکسته ای

 

گفتم   اشارتی  کن   و  گفتی   به  گوش دل

ای  خسته  دل   ز  محبس  تنها    نرسته ای

 

گفتم   که  این  معامله    در  خورد من نبود

گفتی  از  این   مغالطه    طرفی  نبسته ای

 

هرچند   بر  زمینی   و  بر  خاک  تیره ای

بر    انتهای  عالم  علیانه       جسته ای

 

در   قدرتم    نبود       قضا    را      قدر  کنم

من خاکیم ، تو هم که  ازاین  خاک خسته ای

 

بگریختی ز خاک و من و هرچه بی بهاست

بگذشتی  از درایت   هر  قوم   و رسته ای

 

روزی    اگر  کنی   گذری    بر خرابه ام

بینی  به  کنج  میکده ای دلشکسته ای

 

دیدی   که  عاقبت   ز  من و دل گذشته ای

از  حبس  خاک  و  این  تن  آلوده  رسته ای

 

از گردش  زمین   و   زمانه    شدم  ملول

با  رفتنت  زمین  و  زمان  را  گسسته ای

 

« ما بی تو خسته ایم تو بی ما چگونه ای»

آندم   که   بر   سریر   معلا      نشسته ای