برگ سبزی است ...
ساعت ٢:٤٦ ‎ب.ظ روز ۱۳۸۳/٢/۱٠   کلمات کلیدی:

 

این شعر را تقدیم می کنم به دوست عزیز ، دکتر سامان سپهر .

 

من چه شبها در دل خاموش شب

همچو  شمعی  تا  سحر افروختم

تا   بگویم   با   تو   از   دلتنگیم

تا سحر  من   دیده  بردر دوختم

 

هرشبی آخر سحر شد  ای  دریغ

شام  تار قصه ام  صبحی نداشت

هیچکس  زین  سوختن  آگه  نشد

شمع هم جزخامشی راهی نداشت

 

صبح  آمد  صبح  سرد  بی  فروغ

صبحی از صد شب  سیاه  و تا رتر

روزوشب درچشم من فرقی نداشت

این  یکی   از  آن   یکی   بی بارتر

 

شد غروب و روز هم در راه  شد

روز هم  بی حاصل و غمبار  بود

چون درختی خشک در هرنوبهار

او هم  از این زندگی  بیزا ر بود

 

بار دیگر  شب  شد  و  من  باز هم

* « بی تومطرود وغریب وخسته ام »

خیره می مانم  به  در  من  تا سحر

* « دربه روی هرکه جز توبسته ام»

---------------------------------------------------------------------------------------------

* این  دو مصرع از این دوست گرامی است . شعر کامل ایشان ، در همین وبلاگ در تاریخ شنبه ، چهارم مرداد هشتادو دو ، نوشته شده است .