کلام مولا علی
ساعت ۱۱:٤٤ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٢/۸/٢٩   کلمات کلیدی:

 

شایسته است کسانی که قلبشان از زنگار گناه دور بوده و از نعمت پرهیزگاری بهره مند بوده اند ، به گناهکاران و آنانکه پشتشان زیر بار گران معصیت دوتا گشته ، به دیده عطوفت و مهربانی بنگرند . زیرا سزاست که این مومنان مهربان ، شکر نعمت پرهیز از گناه را به جای آورند ، و زبان به عیبجویی و غیبت نگشایند . پس ای بنده خدا ، در کار عیبجویی و بدگویی کسی به دلیل گناهش ، هرگز شتاب مکن ، شاید که به درگاه خدا طلب مغفرت کند و توبه اش اجابت شود . هرکس از شما به عیب و گناه دیگری آگاه شد ، شایسته تر آنست که پرده پوشی کند .

*

بدانید که سرانجام ، جانشینی و آخرین پیشوایی از پیشوایان و گواهان خدا ، که از چشم شما نهان است ، در آن زمان که آئین اسلام از خاطرها فراموش گردد و فقط یادی از او بر جای ماند ، به یاری اسلام شتابد و از یاد رفته را دگربار به یاد همگان آورد .

*

جای انکار نیست که جز نامی از قرآن و شناسایی خطی از خطوطش ، چیزی باقی نخواهد ماند و زمانی این کتاب رواج کامل خواهد داشت که مردم آن را به تحریف و تعبیرات خطا ، به سود خویش قرائت کنند . در چنین هنگامه ای ، در سرزمین های دور و نزدیک ، پسندیده تر از کارهای زشت و ناپسندیده تر از کردار نیکو ، رفتاری وجود ندارد . در چنین هنگامی ، قرآن و اهل آن ، به ظاهر در میان مردمند ، اما در حقیقت در میان آنها نبوده و با آنان نمی باشند . زیرا هدایت و ضلالت دو خصمند و هرچند که با هم باشند ، توافق و وفقی با هم ندارند .

*

ساکنان دنیا ، همچون مسافران کاروانی هستند که در خواب ره می سپارند .