ذکری از محي الدين عربی
ساعت ۱:٢٥ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٢/۳/٢   کلمات کلیدی:
دوستان عزيز ؛ از اين پس در این وبلاگ از سخنان عرفا و اوليای خدا بيشتر بهره خواهيم برد . کلمات اين بزرگان داروی دردهای ماست . امروز از محی الدين عربی می خوانيم . ولی قبل از آن از سلطان ولد ؛ با خواندن چند خطی را که در مورد کلمات اين بزرگان گفته است ؛ يادی می کنيم :
معجز اکبر ؛ سخت اولیاست.
زیرا در معجزه ها و کراماتها ؛ سحر و جادوی و سیمیا گنجد.
و ساحران جنس معجزه بسیار می نمایند.
همچنین ضمایر که کرامات اولیاست ؛
رمالان و کاهنان و جوزبانان و پری زدگان می گویند.
اما در سخن ایشان هیچ از اینها نمی گنجد.

و اما محی الدین:

*تکبر کن بر آن کس که بر خدا تکبر می کند ؛ زیرا این نشانه تواضع توست.

*تو همچون خانه ای هستی که رازی در آن سکونت دارد . روز این خانه هنگام ظهور راز است در آن ؛ و شب آن هنگام غایب شدن راز است در آن . هنگام شب به تعبد پرداز و هنگام روز سخن گو.

*وقتی دری را به روی خود بسته دیدی ؛ بدان که در پس آن چیزی برای تو نهاده اند . پس برای گشودن آن دست به کار شو.

*آنگاه که کتابی می خوانی بکوش تا حال خود را بدانی و ببینی که در آن با تو چه خطابی کرده اند.

*آنگاه که فساد در برِ و بحر فراگیر شد بار سفر از زمین بربند و عزم آسمان کن.

*اگر از تو بپرسند ؛ آن کدام ظاهر است که هرگز شناخته نمی شود و آن کدام باطن است که هرگز ناشناخته باقی نمی ماند ؛ بگو آن حق است.