کلام مولا علی
ساعت ۱:٤٦ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٢/٢/٧   کلمات کلیدی:

*پروردگار از نادانان پيمان نگرفت که دانا شوند ؛ مگر پس از اينکه از دانايان پيمان گرفت که به نادانان ؛ دانش بياموزند.

*چه بسيار باشند کسانی که به دليل گفتار نيک مردم ؛ در فتنه و فساد افتند.

*هنگامی که درباره ديگری سخن ميگويی ؛ از خداوند بترس.

*محال است که پروردگار در شکر را به دل کسی بگشايد ؛ و در وفور نعمت را به رويش ببندد ؛ و غير ممکن است که خداوند در توبه را بگشايد ؛ و در آمرزش را فرو بندد.

*ارزش بهره مندی از دنيا در اندک بودن آن است.

*آنکس که ميان خود و پروردگارش ؛ ايمان خويش را پاک گرداند ؛ خداوند مهربان ؛ ميان او و کار مردم ؛ سازش و سامان ايجاد می فرمايد.

*ساکنان دنيا به کاروانيانی مانند هستند که در نيمه راه ؛ برای رفع خستگی نشسته و کاروان سالار بانگ زند که : کوچ کنيد و منشينيد که مهلت گذشته است.

*دل ؛ دفتر ديده است.

*از دنيا ؛ آنچه به سوی تو می آيد بگير و از هرچه از تو دور می شود ؛ روی بگردان.

*از کار خويش غافل مباش ؛ که کسی لحظه ای از تو غافل نيست.